Blogs van mijn eigen hand...

Ik schrijf en spreek over de keuze om te leven vanuit je Hart en ik probeer daar ook naar te leven. 

Dat betekent dat ik in termen als WIJ en niet in woorden als IK en JIJ denk en praat. 
Dat betekent dat ik vanuit liefde naar andere mensen kijk en hun strijd zie, in plaats van over hen te oordelen vanuit mijn Ego dat zo graag zich beter wil voelen door een ander naar beneden te trappen. 
Dat betekent dat ik naar mijn gevoel luister in plaats van naar mijn verstand dat zo beïnvloed is door andere mensen met hun, vaak negatieve, ideeën. 

En dus betekent dat ook dat ik actie wil nemen vanuit mijn Hart. 
Ik wil vreedzaam demonstreren voor een beweging die ook gaat voor WIJ en VERDELEN. Een beweging die denkt over een nieuwe wereld en daar ook daadwerkelijk voor wil gaan. Een beweging die over de hele wereld zijn vleugels uitspreid. Een beweging die geen leiders, geen regels of voorwaarden heeft. Een beweging die voorkomt uit de harten van mensen. Een beweging die wil veranderen in plaats van alleen maar schoppen. Eigenlijk meer een Energie, voortkomend uit het gevoel dat we zo niet verder met elkaar kunnen omgaan. 

We zijn één, ook al zijn we door onze mens-vorm gescheiden. We zijn allemaal dezelfde zielen, met dezelfde verlangens en dezelfde gevoelens. 
En één zijn we sterk, hebben we dezelfde energie, hetzelfde doel en dezelfde mogelijkheden om veranderingen in te zetten. 
Eén zijn we niet alleen met de Nederlanders, maar ook met alle andere volkeren op de wereld. 

Stel je het gevoel van verbondenheid eens voor, verbonden met alle andere mensen die op ditzelfde moment laten zien dat ze voor WIJ gaan in plaats van IK. Voel de blijdschap die zo'n samenwerking met zich mee kan brengen! 
En vanuit dat gevoel is het misschien ook voor jou/ voor jullie een idee om zaterdag in Amsterdam (zie link hieronder) of in Den Haag te laten zien, door jouw aanwezigheid, dat ook jij wilt gaan voor WIJ !! 

liefs, Yvette 
------------------------- 

Kerstkaarten...

Wij kwamen, na een leuk filosofisch gesprek, tot de conclusie dat het Ego in het verleden wel heel erg aanwezig was, als het ging om het krijgen en versturen van kerstkaarten. 

Met rode konen en ook veel plezier om onszelf, bekenden we elkaar dat de kerstkaarten altijd allemaal groots op de kast werden geplakt, opdat een ieder gelijk bij binnenkomst zou weten hoe populair wij waren. En dat iedereen van wie wij een kaart kregen, per direct ook een kaart werd toegestuurd, onder het mom van 'we zijn een beetje laat dit jaar'. Dan kreeg zo'n iemand op 2 januari alsnog een kaartje, maar zou hij of zij zich niet gepasseerd hoeven voelen. Kregen we geen kaart meer van anderen, dan werd na 2 á 3 jaar besloten om ook geen kaart meer terug te sturen. 

Natuurlijk stuurden we ieder jaar ook een bijzondere kerstkaart, met foto's van ons gezin, omdat wij dat zo leuk vonden. Dat onze kaart dan goed opviel, tussen alle kaarten met kerstklokjes en 
sterretjes, was natuurlijk de bijbedoeling van ons grote Ego.
Vorig jaar ging zelfs eventjes, het wel heel gemakkelijke, alternatief van een email-kerstkaartje door ons hoofd. Maar we zagen gelukkig zelf ook in dat dit een idee van ons luie Ego was. Een Ego dat geen zin had in al dat gedoe en die zich er gemakkelijk vanaf wil maken. 

Enfin, we zijn de schaamte voorbij en melden dit alles dan ook met een grote grijns, want niets is mooier dan dat de mens zijn Ego met een glimlach kan bekijken. 
Een jaar verder een stuk wijzer, met veel meer inzichten maar vooral dichter bij ons Hart, hebben we dan ook gekozen om het dit jaar anders te doen. 
Wij hebben uitgerekend dat kerstkaarten versturen ons ieder jaar zo'n 100 Euro kost en wij hebben besloten om dit bedrag te doneren aan een goed doel. 

Het is gegaan naar het volgende project:
Weeshuis Nepal

Wij denken dat dit meer waard is dan een kaart bij jullie op de kast. 
Deze donatie staat wat ons betreft symbool voor waar deze feestdagen over gaan: liefde en saamhorigheid.

Dus zonder dat jullie het wisten, zijn jullie lekker bezig dit jaar 
Wij wensen jullie heel veel plezier en liefde deze dagen en in 2012

Liefs
Yvette en familie 

-------------------- 

--------------------

Ik ben veel aan het schrijven, maar eigenlijk alleen nog maar voor mijzelf en dat voelt heel lekker. 

Ik ben gestopt met het Glamour-Magazine, ik vond het vreselijk om te doen. 
De glamourwereld lijkt zo leuk, maar is heel leeg en energie-vretend. Ik moest interviews doen met mensen die zichzelf voortdurend ophemelden, en verheerlijkten. Ik heb er maar een paar gehad die oprecht en open waren, een daarvan was Bastiaan Ragas. Mijn bedoeling was om de mens achter de "ster" te beschrijven, maar het was een schok om te merken dat die "mens" heel ver wegverstopt zat achter enorme lege maskers. 

Heel bijzonder om te bemerken dat dit niet zo leuk was als ik altijd droomde. Als klein meisje ( en later ook nog hoor!) droomde ik van bekend worden en een ster te zijn, met alle glitter en glamour erbij, de rode loper, de fotografen, de mooie kleding. 
Ik heb alles, via een gekke omweg, meegemaakt en het bleek niets voor mij te zijn. Ik voelde mij helemaal leeg na zulke avonden. 

Hoe gek dat voor sommigen (die mij niet zo goed kennen) misschien mag klinken, ik hou van diepgang, van gesprekken over waar het leven over gaat, over de zoektochten die wij allemaal doormaken. Ik kan heel moeilijk omgaan met het oppervlakkige type mens, die alleen maar bezig is met zijn buitenkant. De mens die zo graag wil laten zien dat ze "iemand is" door wat hij of zij doen, door hun beroep of door hun bezittingen. Het zegt mij helemaal niets... 

Al met al een wonderlijk reisje in mijn leven met alle gevolgen van dien. 
Ik ben daardoor juist aan het schrijven gegaan over de dingen die mij raken en waar ik in mijn leven mee bezig ben. 
Ik ben bezig met het opzetten van een nieuw centrum, samen met een hele mooie lieve vriendin van mij en daarover horen jullie terzijnertijd wel meer. 

Liefs Yvette
-------------------- 

Gisterenavond werden we gebeld, dat de vriend van mijn jongste dochter, het ziekenhuis in geslagen was door 4 jongens. 

Hij stapte van zijn brommer af, deed zijn helm af om iets te gaan eten bij een frietzaak en ineens stonden 4 Hollandse, opgefokte, laffe, mannetjes om hem heen en begonnen hem, voor hij iets in de gaten had, in elkaar te slaan. Een vol bierflesje maakte het werk fijn af. Hij had een stuk van zijn neus af en allerlei glaswerk in zijn hoofd. 
Hij had namelijk een jaar geleden een woordenruzie gehad met iemand die zij kenden. 

Hij ligt naast iemand in het ziekenhuis die zijn vriendin veilig naar huis bracht. Onderweg roepen 6 Marokaanse, opgefokte, laffe, mannetjes hem toe dat zijn vriendin een hoer, een snol en een slet is. Deze jongen roept terug dat hij zulke dingen toch ook niet over hun vriendinnen roept en hij wordt helemaal in elkaar geslagen. De jongen is bont en blauw en kan zijn oog niet open krijgen. 

Ik heb vanmorgen liggen huilen om deze jonge knullen, die daar nu in het ziekenhuis liggen, omdat andere jongens zulke verschrikkelijke lafbekken zijn dat ze alleen in een groep wat durven te doen. 
Ze zijn zo verschrikkelijk laf dat, als ze alleen waren geweest, er niets gebeurd zou zijn. 

Ik denk dat straf niet helpt, dat is zelfs stoer. Je moet zulke lafbekken pakken op hun achilleshiel. 
Ik pleit voor de ultieme straf: 
Zet deze jongens op een foto, met een bordje om de nek: "Ik ben zo verschrikkelijk laf, ik durf alleen in een groep iemand te pakken"... en zet deze foto's in de krant, op internet en op tv. 

Wedje maken, dat je ze dan pas echt straft? 

Liefs
Yvette 
-------------------- 

Stralend geluk
 

Vanavond heb ik zo'n bijzondere avond beleefd, dat hij de boeken in mag gaan als een van die dagen met een gouden randje.... 
Naast een relatie die nog altijd gedomineerd wordt door een intense verliefdheid, de allerleukste en bijzonderste dochters van de wereld, heb ik een heleboel bijzondere vriendinnen in mijn leven. 

Ieder ken ik via een andere weg; sommige ken ik al jaren en jaren lang, anderen sinds een paar jaar,en sommige zelfs nog maar een paar maanden, maar allemaal hebben ze een plekje in mijn hart. 
Iedere vriendin is voor mij speciaal, op haar eigen manier, maar allemaal zijn het, stuk voor stuk, prachtige, knappe, intelligente, vrouwen met ballen. 

Vanavond waren we allemaal bij elkaar naar het Sex & the City feest in apeldoorn. 
En we hebben zo verschrikkelijk veel plezier gehad met z'n allen, zo veel gelachen en we waren allemaal zo blij met elkaar, dat ik zonder meer kan zeggen dat, alleen al de aanblik van al die prachtige, stralende vrouwen bij elkaar, mij intens gelukkig maakte. 

Ik realiseer mij dan ook dat ik een zondagskind ben met al die bijzondere mensen om mij heen. En hoewel je het geluk natuurlijk in jezelf moet vinden, doen zo'n stel vriendinnen, zo'n man en zulke dochters, mij daar wel heel gemakkelijk bij helpen.... 

Lieve lieve meiden, ik wil jullie uit de grond van mijn hart bedanken, dat jullie in mijn leven willen zijn!

Liefs Yvette
-----------------------

Mijn grote innerlijke reis… 

Er zijn van die reizen in je leven waar je altijd aan blijft denken. Dat kunnen reizen naar allerlei prachtige plaatsen in de wereld zijn, maar de reis in mijn binnenste is voor mij toch de mooiste reis. 

Zoals de meeste wel weten of gelezen hebben, ben ik genadeloos door een vriendin aan de kant gezet, op een heel onrespectvolle manier. 
Daar ben ik al heel lang ontzettend boos over, en hoewel ik haar echt niet meer in mijn leven wilde, bleef het knagen. Ik voelde alles wat je kunt voelen, haat, woede, verdriet, vernedering, walging en weer haat. Ik wilde haar wel van alles aandoen, maar tegelijkertijd voelde ik voortdurend angst. 

Ik kon het niet plaatsen, waarom raakte mij dit zo diep. Ik wist hoe ze was, ik wist dat zij absoluut niet goed voor mij was, maar waarom raakte mij dit dan zo. Ik wilde haar niet terug in mijn leven? 

Het graven en zoeken, het kijken naar fouten in mijzelf, lag het bij mij, lag het bij haar?, alles heb ik doorlopen en hoewel ik alles op analytisch niveau duidelijk had, kon het nog steeds niet loslaten. 
Ik bleef proberen om het goed te krijgen, ik nodigde haar een paar keer uit voor een gesprek, maar kreeg nul op rekest. En gek genoeg wilde ik helemaal geen gesprek meer met deze nare vrouw ( ik ben nog niet helemaal over mijn woede heen hihihi) , waarom bleef ik het dan proberen? 

Ik wist geen andere manier dan dingen uit te praten. Dat is de manier waarop ik met andere mensen omga, hoe ik zelf behandeld wil worden en wat ik dus ook anderen aanbied. 
Ik werd wederom opzij gezet als onbelangrijk. 

Door een aantal incidenten die mij de afgelopen dagen overkwamen, brak er ineens iets bij mij en kwam er een enorme waterval. 
Mijn allerliefste vriendin die ik al 30 jaar ken, stond wederom klaar voor mij en ineens vielen er tijdens dit gesprek alle stukjes op zijn plek. Dat en de wijze raad van mijn oudste hyvesvriend deden ineens alle kwartjes laten vallen. 

Mij is 18 jaar lang door een belangrijke man in mijn leven verteld dat ik "raar" was. Ik kwam weer een belangrijke man in mijn leven tegen die vertelde mij de daaropvolgende 17 jaar wat er allemaal niet goed aan mij was. En net toen ik voor mijzelf koos kwam ik deze vriendin tegen.Zij heeft mij fijn de afgelopen 10 jaar laten weten dat ik eigenlijk niet veel voorstelde en haar altijd in de weg liep in wat zij wilde bereiken. 

3 mensen in mijn leven met wie ik een hele negatieve relatie had, die heel lelijk met mij omgingen en ik liet het toe. Ik zou voor iedereen in de bres springen, voor mijn kinderen zou ik kunnen moorden, maar voor mijzelf kon ik niet eens opkomen. 

Driemaal is scheepsrecht, oud gezegde, maar in dit geval klopt het heel erg. De manier waarop deze mensen mij behandelde als oud vuil, als onbelangrijk, als raar, en als minderwaardig, is iets waarvan ik sinds vandaag pas durf te zeggen… maar dit verdien ik helemaal niet! 
Ik bleef , juist bij deze mensen, ontzettend mijn best doen. Ik liep op mijn tenen om ze maar te behagen, feitelijk om hen te laten zien dat ik echt wel lief en leuk was. 
In plaats van te zeggen, "ho, stop zijn jullie nou helemaal van de pot gerukt" ging ik maar door met pleasen. 

De zoektocht die uiteindelijk leidde tot dit zelfinzicht was vreselijk moeilijk en heel verdrietig, ik heb veel angst en pijn gevoeld, veel vraagtekens gehad en nachten liggen piekeren, maar uiteindelijk levert het dus dit geweldige resultaat op.... 
Ik ga eindelijk ook voor mijzelf opkomen…tjonge, dat werd hoog tijd… 

Er waren eens twee katten, die samen in een buurt zaten. De buurt was niet klein maar ook niet groot, dus de twee katten kenden de meeste andere katten in de buurt heel goed. 
De ene kat heette Grenzeloos en de andere kat heette Jaloezie. 

Grenzeloos en Jaloezie vonden elkaar hartstikke leuk en trokken veel samen de boer op. Overal hadden ze pret, maar Grenzeloos was meestal degene die de aanzet maakte. Grenzeloos was een onderzoeker en wilde alles uit proberen, Jaloezie was een kat met kwaliteiten die nog niet precies wist hoe ze deze moest benutten. 

De andere katten zagen de twee met een glimlach gaan, ze hadden immers zoveel plezier, dat kon alleen maar aanstekelijk werken. Als Grenzeloos iets leuks had gevonden riep ze Jaloezie er altijd bij. De andere katten bewonderde Grenzeloos om haar zelfvertrouwen, waardoor ze zomaar nieuwe spannende ontdekkingen deed. Grenzeloos had dan ook veel andere katten om zich heen waarmee ze gekke nieuwe kunstjes deed en spannende ervaringen opzocht. Maar Jaloezie was wel de favoriet van Grenzeloos omdat zij allebei dezelfde kunstjes zo leuk vonden en daar ook heel hard om konden lachen. 

Grenzeloos deed alle dingen om de ervaring en had niet eens zozeer de behoefte om dingen voor langere tijd te doen. Grenzeloos wilde simpelweg weten wat ze wel en niet zou kunnen en wat dat dan voor haar deed. Dus als ze heel hoog ergens bovenop sprong, voelde ze de angst maar ook de enorme voldoening die het gaf als het lukte. Dat was genoeg en nadat ze een paar keer hoog gesprongen had, hoefde het van Grenzeloos niet meer. Ze ging op zoek naar andere spannende avonturen. 

Jaloezie vond dat ook best leuk, maar durfde niet alles wat Grenzeloos deed. Ze voelde zich daardoor soms minder goed dan Grenzeloos, omdat ze door haar eigen angst tegengehouden werd, en dat was een gevoel wat ze niet fijn vond. Jaloezie wilde dit gevoel niet meer en besloot om daar wat mee te doen. 
Dus als Grenzeloos weer eens een gekke sprong maakte, of een spannende nieuwe plek ontdekte, zei Jaloezie er niets van. Ze ging Grenzeloos niet meer aanmoedigen, want dan voelde Jaloezie dat ze zichzelf steeds minder leuk vond. Een andere keer gaapte ze verveeld en streek met haar pootje over haar hoofd, om vooral te laten merken dat het haar niets deed en dat hetgeen Grenzeloos deed, eigenlijk niets voorstelde. 

Grenzeloos keek verbaasd en voelde dat haar plezier in het ondernemen van spannende dingen afnam. De lol was immers om het samen te beleven. Grenzeloos had nooit nagedacht over wie er initiatief nam of niet. Grenzeloos ging het om de beleving. 
Grenzeloos snapte niet wat er aan de hand was met Jaloezie, en bleef aandringen om leuke dingen te gaan doen, Grenzeloos voelde zich onzeker worden omdat ze er niets van snapte. Dus ging Grenzeloos steeds meer haar best doen om aardig te doen tegen Jaloezie. Ze gaf haar een extra complimentje als Jaloezie iets bijzonders deed of gaf haar een kopje, om te laten merken dat ze bijzonder was. 

Maar Jaloezie wilde steeds minder dingen ondernemen, want Jaloezie wilde ook eens aan kop lopen en bewonderd worden. 
En doordat Grenzeloos haar altijd (onbedoeld) voor was, kreeg Jaloezie niet de kans om ook eens aan kop te lopen. Dus zij trok zich terug om haar eigen talenten te ontwikkelen. Grenzeloos was blij, want Grenzeloos was ervoor dat iedereen zichzelf zou ontwikkelen, om zo te beleven wie hij of zij was. 

Maar Jaloezie wilde zelfs niet dat Grenzeloos haar aanmoedigde, want zo zou ze de nieuwe kunstjes die Jaloezie zichzelf aanleerde, ook zien. En omdat Grenzeloos alles wilde uitproberen, zou ze die kunstjes misschien ook wel willen doen. 
En op een dag was Jaloezie haar mooiste kunstje aan het uitproberen, ze liep op twee pootjes met haar staart in het zand een rondje. Haar staart schreef daarbij allerlei mooie tekens. Grenzeloos zat vol bewondering te kijken en sprong naar beneden. Ook zij had wel eens met haar staart door het zand geveegd, maar de mooie tekens die Jaloezie maakte had ze nog nooit gekregen. Dus Grenzeloos deed precies wat Jaloezie ook deed en kreeg ook hele mooie tekens. Andere tekens, maar ook heel mooi. Grenzeloos voelde zich heel blij en wilde meer van dit soort kunstjes doen, misschien op haar hoofd, misschien op één pootje, gewoon uit proberen. En het leukste was om het samen met Jaloezie te doen want ze hadden immers altijd zoveel plezier. 

Jaloezie was zo boos, het was haar kunstje en zij wilde dit keer het applaus van de andere katten alleen krijgen en niet moeten delen met Grenzeloos. 
Jaloezie beet Grenzeloos in haar nek en duwde haar heel hard weg. Grenzeloos begreep er niets van en probeerde kopjes te geven, maar Jaloezie wilde haar alleen maar weg hebben. 

Uiteindelijk was Grenzeloos weg en kon Jaloezie haar kunstje aan de ander katten laten zien. Die katten klapten en juichten haar toe, Jaloezie voelde zich heel groot, maar nadat alle katten weer weg waren stond ze daar alleen met haar mooie kunstje. Ze wist dat Grenzeloos haar heel veel kopjes gegeven had, als deze er bij geweest was. Ze wist dat Grenzeloos het hardst van alle katten had geklapt, omdat ze trots op Jaloezie zou zijn geweest. 

Maar Jaloezie wilde niet naar haar gevoel luisteren, want Jaloezie wist zeker dat ze het alleen veel beter zou doen. Ze zocht nieuwe katten die haar bewonderde. De nieuwe katten hadden misschien niet zoveel leuke kunstjes als Grenzeloos, maar ze deden haar tenminste niet na en nu voelde Jaloezie zich ook belangrijk. Als ze Grenzeloos tegen kwam, was ze zo bang dat de ander katten Grenzeloos misschien wel leuker zou vinden, dat ze met opgeheven staart zwijgend Grenzeloos voorbij liep. Grenzeloos miauwde nog wat naar haar, maar Jaloezie deed net of ze het niet hoorde. 

Grenzeloos liep daarna weg op zoek naar de andere katten waarmee ze altijd al ervaringen deelde, want Grenzeloos hoefde niet de aandacht van andere katten. Grenzeloos wilde simpelweg alles uit het leven halen om ervan te leren en te voelen. Maar Grenzeloos voelde wel verdriet om het afscheid met Jaloezie, ze hadden zoveel plezier gehad en zulke mooie kunstjes samen kunnen maken. 

Jaloezie dacht dat Grenzeloos graag de aandacht wilde en die aandacht van haar af wilde pikken, maar zag niet in, dat ze elkaar in hun zoektocht naar allerlei nieuwe kunstjes, zoveel meer hadden kunnen geven. Dat het plezier dat ze hadden kunnen hebben met elkaar, zoveel belangrijker was dan al het applaus van de andere katten..…. 

Liefs Yvette
----------------------

Campinglife
 

We zijn net terug van ons geweldige huisje op de camping in Bloemendaal. 
Het huisje bestond uit wanden van minstens 1 hele plankdikte met een supergezellig, zonnig, geel, gevlekt zeil als dak. Stukken beter dan onze eigen caravan natuurlijk, die tenslotte alleen maar uit metaal bestaat en hoe saai is dat? 

Omdat wij, vanwege de voorspelde weersomstandigheden zo verstandig waren om onze caravan om te boeken naar dit waanzinnige luxe huisje ( wij waren bang dat we het koud kregen in onze caravan), konden wij twee volle dagen genieten van onze eigen verantwoordelijke en weloverwogen keuze. 

Het was een prachtige witte Pasen, want het sneeuwde natuurlijk, zoals altijd in maart. De liedjes van Mariah Carey met "All I want for Easter is you" en natuurlijk Chris Rea met "I'm driving home for Easter" schalden gezellig uit de radio. 
Het kacheltje waar we allemaal romantisch omheen zaten met de dekbedden om ons heen, deed het af en toe en af en toe niet, wat het natuurlijk ook nog eens héél avontuurlijk maakte. 
En dat de kletterende regen op ons zeildak zo luid klonk, dat een fatsoenlijk gesprek er niet in zat, deed er eigenlijk niet toe, want het klappertanden van onze kinderen overstemde sowieso ieder gesprek. 

Eerlijk is eerlijk, het feit dat we in onze kleine caravan wel een klein wc'tje hebben, was iets dat heel even door mijn hoofd heen schoot, toen ik glijdend en glibberend in het donker naar de wc rende, die toch niet zo dicht naast ons huisje stond als op de plattegrond van de camping leek. 
Maar omdat ik toch wat 'Pasen-kilo's' kwijt moest, was het achteraf beschouwd toch echt best wel heel positief dat ik een kwartiertje moest rennen om de wc te bereiken. 
Vergis je niet, het aankleden s'nachts voor een toiletgang kost je al gauw 30 calorieën en bij 7 graden onder nul in je huisje, doe je het razendsnel, waardoor het misschien nog wel tot 40 calorieën kan oplopen. Het uitkleden in een toilet van 50 cm bij 50 cm, zonder iets aan te raken, kost je toch ook gauw zo'n 50 calorieën. En het hangen boven de wc bril die , op z'n zachtst gezegd s'nachts niet op zijn schoonst is, is bijvoorbeeld een geweldige oefening voor je bovenbeenspieren. Dus al met al was ik, alle keren dat ik s'nachts naar het toilet moest, toch heel dankbaar voor mijn vooruitziende blik. 

En hoe gezellig was het onverwachte bezoek dat ik ineens vanmorgen kreeg, toen ik ging douchen in het Badhuis. Ik was mijzelf onder de douche aan het inzepen en ineens zag ik tussen de voegen van de badcel, pissebedden en kleine wormpjes zitten. Dat wij die niet in onze caravan hebben is enkel en alleen te wijten aan het feit dat we daar allemaal gladde wanden hebben, waar die kleine beestjes geen enkele kans hebben, het heeft dus niets met mijn gastvrijheid te maken. 
Hoewel heel gezellig met z'n allen in zo'n badcel, en ik wil dus vooral niet klagen, voelde ik mij wel wat bekeken, dus het badritueel heb ik ietwat ingekort. 

Toen ik terugliep naar ons koninklijke onderkomen, verheugde ik mij al op het zoeken naar de eieren, voornamelijk omdat de campingwinkel vanwege het weer geen eieren had,dus dat zou me een zoektocht worden! 
Aangekomen in onze luxe chaletje was ik dan ook zeer onthutst, toen bleek dat de kinderen het toch net even een tikkie minder leuk vonden dan wij. Of het nu te maken had met het feit dat Lisa vastgevroren zat aan de kraan toen ze water ging drinken of omdat Kelly haar tanden afbraken op een bevroren broodje, weet ik niet zeker, maar ach de kinderen hebben toch het laatste woord, dus we besloten met pijn in ons hart dat we dan maar moesten gaan. We hebben toen heel gezellig en ontspannen alles ingepakt tussen de sneeuw, regen en hagel door, en besloten dat we zeker nog een keertje terugkomen in dit luxe oord. 
We boeken gelijk als Pasen en Kerst op één dag vallen en het dan ook nog sneeuwt, lijkt ons een geweldige datum.... 

Liefs Yvette
---------------------- 

Verdriet

Ik heb net Hotel Rwanda gezien op Nederland 3. Ik wist van de film en wilde hem al heel lang zien, maar stelde het steeds uit. Ik wist dat het een schokkende film was en ik weet hoe ik er op reageer. 

Maar nu heb ik dus toch gekeken en inderdaad het was een schokkende film. De tranen liepen over mijn wangen, niet zozeer voor de mensen in de film, als wel voor de mensen die dit hebben ondergaan en voor de mensen die dit op dit moment nog steeds beleven. 
Ik ben verbijsterd over hoe wij mensen blijkbaar in elkaar zitten. De Belgen hebben dit volk van Rwanda ooit in twee groepen gesplitst. Het is dus één en hetzelfde volk geweest en de Belgen hebben simpelweg mensen die wat langer en smaller waren de naam Tutsi gegeven en hen de macht gegeven. De overigen bleven Hutu en moesten gehoorzamen. Toen de Belgen vertrokken kwamen ze in opstand tegen de Tutsi's. 
De Belgen hadden dus Wij en Zij gecreëerd uit één volk. 

Ik weet van een experiment met gewone westerse mensen net zoals wij. Een zaal vol met mensen die vaak bij elkaar hoorden, familie, vrienden of collega's en allemaal intelligente mensen. Deze mensen werden in twee groepen verdeeld, de mensen met blauwe ogen en de mensen met bruine ogen. De mensen met de blauwe ogen werden verteld dat zij slimmer en sneller van begrip waren dan de mensen met bruine ogen. De mensen met blauwe ogen kregen opdrachten die veel gemakkelijker waren op te lossen. En wat in het begin nog als een grapje werd gezien ontaarde al snel in conflicten en heftige gevoelens. 

Dit experiment wordt nu nog toegepast om mensen zichzelf bewust te laten worden van hoe het werkt. 
Ik schrik er dan van hoe kleingeestig wij toch eigenlijk zijn. Hoe makkelijk we ons door groepen laten meesleuren. En ook al denk ik hier op de bank dat ik dat nooit zal doen, omdat ik een vrije geest heb, omdat ik kan nadenken en dit dus kan doorzien, weet ik niet zeker of dat ik dit wel echt kan weerstaan als het op mijn pad komt. 

We zijn één, zeggen vele religies en filosofen. De natuurkunde bewijst dit, we bestaan allemaal in basis uit dezelfde atomen. Als we één zijn, dan zijn we ook één met chinezen, de Aziaten, de afrikanen, en alle andere mensen op de wereld. We zijn één met de vrouwen en mannen op de wereld, we zijn één met de kinderen en de ouderen op de wereld. Dat betekent dat we één volk zijn en dat we dus eigenlijk onszelf vermoorden en dat maakt iedere keer dat ik dit soort dingen zie, lees en hoor, dat ik mij verbijsterd en verdrietig voel.... 

Liefs, Yvette

----------------------

Heel kort blogje..

Soms kan ik zo gelukkig zijn, dan knap ik bijna uit elkaar van blijdschap, maar het geeft zo'n troep, dus doe ik dat maar niet... 

Spiegelogie 

Manifesteren

Ervan uitgaande dat alles één is en dat we dus in basis allemaal uit dezelfde materie bestaan, kunnen we stellen dat ik, jij ben en omgekeerd ben jij, mij ( volg je het nog?) 
Dus als ik, jou ben en jij bent mij, dan betekent dat, wat ik over jou oordeel, alles wat ik jou toewens, feitelijk aan mijzelf gericht is. 
Dus het is niet: "wat je geeft, krijg je terug" maar "wat je geeft aan een ander, geef je ook aan jezelf" 

Wij hebben geleerd om onze gevoelens te onderdrukken. Boos zijn kan niet, agressie is slecht, huilen is alleen voor vrouwen, en uitbundig lachen is overdreven. Verliefd zijn mag, maar niet te lang, en intuitie is flauwekul. 

Dus iedereen die mij in mijn gevoel raakt, of ik er nu boos , verdrietig, blij of wat dan ook van wordt, is per definitie iemand die ik dankbaar moet zijn. 
Wij mensen hebben een oordeel gehangen aan gevoelens. Onze ouders leerden ons de bovenstaande oordelen over gevoelens, en de rest werd je wel ingepeperd door de maatschappij. 
Maar gevoelens 'zijn' er simpelweg….dus boos, agressief, verliefd, verrukt…alle gevoelens zijn goed, en mogen er dus zijn. 

Ik ben van nature een gevoelsmens. De meeste mensen hier kennen mij goed genoeg om dat te weten. Ik kan heel gelukkig zijn en heel blij. Ik kan heel veel van mensen houden en ik laat dat ook heel graag voelen of weten. 
Nu is die kant van mij behoorlijk goed aan bod gekomen, maar de ( door ons zo betitelde) negatieve gevoelens verdrong ik altijd. Ik wilde niet 'een slecht meisje" zijn, zoals ik wist dat mijn ouders dat vonden vroeger . Dus geen negatieve gevoelens. 
Maar ja, daar zat ik met al die boosheid op die twee vriendinnen. Ze hadden mij zo gekwetst en dat voelde ik aan alle kanten, of ik nu wilde of niet. 
Ik heb er mee rond geworsteld, want in eerste instantie wilde ik het natuurlijk niet voelen. 
Het gaat vanzelf wel over. 
Ik dacht, als ik erover praat met mijn geliefden, dan gaat het wel weg. 
Maar pas toen ik er aandacht aan gaf, ging het weg. En niet eerder dan toen ik het eindelijk eens lekker gevoeld en ge-uit heb. 

Dat gaf mij een heel nieuwe kijk op de wereld. Dat betekende dus dat ik, de twee vriendinnen die mij zo boos hebben gemaakt, heel dankbaar moest zijn. Hoe gek het ook klinkt, maar zij hebben er voor gezorgt dat ik überhaupt dat gevoel weer eens ervaren heb. 
En echt waar, dan blijkt het voelen van gevoelens in welke vorm dan ook echt een héél erg lekker gevoel…… 

Spiegelen

Een heel bijzonder iemand in mijn leven, vertelde mij dat hij jaloers was op mij, omdat ( zo leek het hem) ik mij overal zomaar, zonder angst, leek in te storten. 

Hij zei ook dat ik daardoor soms ook niet goed voor hem was ( of eigenlijk wel) omdat ik hem confronteerde met de dingen die hij niet kon, wilde of durfde. 
Door mij zag hij zichzelf. En dat was een persoon die zichzelf allerlei dingen ontzegde door toe te geven aan zijn angsten. 

Door zijn opmerking moest ik denken aan twee vriendinnen die ik het afgelopen jaar kwijt ben geraakt.En ineens zag ik de ware reden voor deze scheiding met die vriendinnen. 

Ineens besefte ik wat ik al die tijd niet had gezien, namelijk dat je soms ook mensen kwijt kunt raken, hoe lief je ook voor ze bent. Dat je, ondanks dat je werkelijk niets slechts hebt gedaan ( los van de menselijke fouten)vrienden kwijt kunt raken, doordat je bent wie je bent. 

Zij wilden wat ik had of deed, maar iets in henzelf hield hen tegen om dat ook te bereiken. 
De makkelijkste manier is dan om die ander van je af te duwen, dan hoef je jezelf niet meer te zien met je angsten en je onvermogens. 

Zo zijn er ook mensen in mijn leven die mijn spiegel zijn. Ik vind dat ook heel eng, maar vaak achteraf ook heerlijk. 
Door deze mensen leer ik over mijzelf en kom ik steeds weer verder op mijn pad. 
Maar je moet het wel durven zien en durven toegeven, anders blijf je er ook steeds weer tegen aan lopen. 
Feitelijk kunnen we allemaal niet zonder elkaar, we kunnen onszelf alleen maar beleven door de ander. Het donker kan niet zonder licht…? 

De twee ex-vriedinnen ben ik dan ook dankbaar. Door hun gedrag en de daaropvolgende acties heb ik mijzelf kunnen zien. Heb ik mijn angsten en woede onder ogen moeten zien. Heb ik gezien hoe ik met dit soort situaties omga. En heb ik geleerd dat ik mijn grenzen veel en veel eerder wil aangeven in nieuwe en huidige relaties. Ik was hun spiegel maar zij waren evengoed weer de mijne. 

Dan nog even over deze bijzondere persoon in mijn leven. Die is stoerder dan die twee vriendinnen bij elkaar. 
Die man durft niet alleen naar zichzelf te kijken, die durft het ook nog eens hardop te zeggen. 
Ben je dan stoer of ben je dan stoer? 
Voor zo'n iemand wil ik heel graag een spiegel zijn, ik vind het zelfs een eer. 
En zonder dat hij het besefte, was hij op dat moment een spiegel voor mij..... 

Liefs Yvette

--------------------

Geboorte

Vandaag is feitelijk de geboorte van ons nieuwe glamourblad. Het heet uiteindelijk:Society World 

Oehhh en de column is supergaaf. Er staat een hele grote foto van mij naast, echt heel professioneel hihihi. 
Het is zo spannend om te zien en jezelf dan in zo'n blad terug te zien !

En de meeste interviews zijn gewoon helemaal door mij geschreven en dan zie je dat terug met de foto's erbij, in een heel mooi lettertype, echt superstoer! 

Het is jammer dat het niet in de winkel komt te liggen, het komt bij alle dure hotels, golfclubs en ambasades (over de hele wereld!). 
Een glossy-blad dus voor mensen met geld. Lachen hoor dat ik daarin schrijf, vrijwel zonder geld hihihi.

Nou ja, ik vond het zo leuk, ik moest dit even met jullie delen natuurlijk.. 

Liefs, Yvette

Buiten vormen natte bladeren een boerenbont tapijt 
Ik kijk door de beslagen ramen en schrijf Liefde op de ruit 
Jij gooit wat hout in de kachel en slaat je warme armen om mij heen. 
Het licht van straatlantaarn weerspiegelt in de natte straat en verlicht, bijna teder, 
het woord Liefde op ons raam 
Ik pak een kop warme chocolademelk en kijk naar jou 
De zachte muziek, de geur van het warme knetterende hout, 
de koude wind die buiten waait, maakt het binnen nog behaaglijker. 
Flakkerende kaarsjes benadrukken de ontspannen sfeer in huis. 
De herfst in al zijn natte geurende kou, maakt dat we naar binnen keren. 
Maakt dat we weer gericht zijn op elkaar en elkaar weer zien, als voor het eerst. 
De herfst maakt ons weer bewust van onze liefde voor elkaar… 
Is de herfst niet prachtig…… 

Liefs, Yvette
--------------------

Ik heb 3 vriendinnen met wie ik graag leuke dingen doe. De afgelopen jaren bleef het bij af en toe samen eten, vanwege de kleine kinderen. 
Tegenwoordig gaan wij er weer flink vaak op uit, want de kids zijn groot geworden. 

Wij bevinden ons allemaal in de leeftijdscatagorie van de veertigers. En we zijn nu op een leeftijd, waarop we ons helemaal niets meer aantrekken van wat anderen van ons vinden. We zijn nog aantrekkelijk genoeg om te mogen flirten en door schade en schande slim genoeg geworden, om iedere foute man gelijk te doorzien. 
We hebben nog geen genante momenten van zweetplekken door overgangs-aanvallen, 
De rimpels zijn met make-up nog fijn te camoufleren en de aderen in onze benen zijn nog volkomen onzichtbaar, dus zelfs een kort rokje kunnen we nog hebben. 

Dat wil niet zeggen dat we volmaakt zijn, verre van dat, want het kinderen krijgen doet toch echt wat met je lichaam. Maar we zijn eindelijk volwassen en voelen ons lekker in onze, ietwat geschonden, lijven. 
We schromen dan ook niet om precaire onderwerpen aan te snijden (we schamen ons ten slotte niet voor onze onvolmaaktheden). We bespreken zonder blozen alle standjes waarbij de rosé rijkelijk vloeit en de flessen rode wijn voortdurend worden aangerukt. 
(Dat laatste is natuurlijk heel belangrijk om zonder blozen alles te durven en kunnen vertellen). 

Onderwerpen als schaamflapjes ( gespot in de sauna) hangtietjes ( wij zweren bij kipfiletjes) rimpels ( we geloven iedere cosmetica reclame) afvallen ( we zijn voor maar ook tegen Sonja) 
Diepzinnige boeken ( we lezen alle glamourbladen) politiek ( wie is er een lekker ding en wie niet) vliegen tijdens dit soort avonden over de tafel. 
De diepgang is er van af te lezen en ook te horen, want we stikken af en toe van het lachen 
( waarbij ik , wellicht ten overvloede, wil uitleggen dat we de Tena-Lady werkelijk nog niet nodig hebben). 

Ik weet dat ik voor ieder van ons spreek als ik zeg dat we met volle overgave genieten van zulke avonden, want hoe heerlijk is het niet dat vier vrouwen bij elkaar zitten die alles durven te delen en elkaar volkomen kunnen vertrouwen. 
Daarvoor moet je wellicht eerst 40 worden en ik ben zo blij dat ik dat ben.......

Liefs, Yvette

---------------------- 

Ode aan de man

Ik hou van mannen... 
Van die stoere mannen, met lichte O-benen en zo'n gang, waarbij het hele lichaam, licht van rechts naar links beweegt. 
Van die mannen die hun iets te lange haar met een lome beweging naar achteren strijken, of wiens korte stekels net zo stoer omhoog steken, als de houding van hun bezitter. 
Mannen met strakke billen in stoere spijkerbroeken, waardoor je je blik er niet vanaf kunt houden. 
Mannen met spierballen, die net onder de opgerolde mouwen van hun blouse vandaan komen. 
Mannen waarvan de borstpartij net zichtbaar 
wordt onder hun strakke t-shirt. 
Mannen die met een lome oogopslag je vol zelfvertrouwen een blik toewerpen, die je doet smelten. 
Mannen die zich uitrekken als een kat die in de zomerse zon heeft liggen bakken, waardoor hun strakke bruine buik net zichtbaar wordt. 
Mannen met zo'n strookje haar, dat vanaf hun navel heel spannend ergens naar beneden loopt. 
Mannen waarvan de stalen dijbenen, hun spijkerbroek bijna doet scheuren. 

Ik ben al enige tijd, zeer gelukkig, in 'het bezit' van zo'n fraai exemplaar... 
…vandaag 8 jaar geleden om precies te zijn .…. 

Ja, ik hou vreselijk van mannen, maar vooral toch van de mijne.... 

Liefs, Yvette

---------------------

Leven

Doodsbenauwd was ik om mijn dochter die ik niet kon vinden 
Doodangst toen ik een auto ongeluk kreeg 
Doods van binnen toen mijn moeder overleed onder mijn handen 
Doodsbang toen ik mijn schoonzusje zag sterven 
Doodgeschrokken toen er al weer een vriend zomaar overleed. 

En toch leef ik nog…. laat ik er dan ook maar van genieten! 

(in memory of Richard Moal )

Liefs, Yvette

----------------------

Social Media verslaving

Ik ben nog niet zo heel lang op Hyves, want ik wilde er eigenlijk niet aan. 
Had ik net zo'n beetje alle emailadressen van iedereen verzameld, blijkt dit allemaal verloren tijd te zijn geweest. Kun je op Hyves gewoon iedereen vinden! 
Daar baal ik dan zo van. Zul je zien, (omdat ik overal achteraan kom) dat ik straks eindelijk iedereen gevonden heb op Hyves, iedereen heb uitgenodigd en gerangschikt, fijn krabbeltjes (met eindelijk gevonden smiley's) heb gezet bij iedereen, is er al lang weer wat nieuws. 

Maar goed, ik zit dus nu op Hyves, en dan begint eigenlijk de ellende pas goed. 
" Hoe werkt alles, welke knop is voor wat? 
Je kunt je site oppimpen, tjonge wat mogelijkheden, ik snap alleen niet hoe het werkt. 
He!, heb ik ineens een kleurtje als achtergrond gemaakt?. Best goed van mijzelf, dus dat laten we voorlopig maar even zo. Nu ziet mijn pagina er in ieder geval niet meer uit, alsof ik hier nog maar net ben". 

Enfin, nu had ik eindelijk mijn pagina een beetje onder de knie, (ik had er zelfs een eigen foto op gezet!) kwam ik tot de ontdekking dat ik dus zelf ook mensen kon uitnodigen. Omdat de vrienden die ik op mijn site had staan, mij hadden uitgenodigd, was ik hierin nog niet thuis. Uitgenodigd worden was heel makkelijk, ik hoefde alleen maar aan te klikken dat ik het oké vond en dan was het rond…. 

Dus, terwijl ik nog bezig was met de ins en outs van het uitnodigen, kreeg ik inmiddels al krabbels van mensen die mij toeriepen: "He, waarom ben ik niet uitgenodigd?" 
Met enorme schuldgevoelens opgezadeld, zat ik iedere vrij uurtje achter Hyves om iedereen op te zoeken en uit te nodigen. En dat is helemaal niet zo gemakkelijk als je meestal iedereen bij zijn voornaam kent, maar niet bij de achternaam….. 

Ik was op een gegeven moment op een mooi rond getal van 35 mensen in mijn vriendenlijst, toen ik zag dat de meeste mensen wel 100 tot 250 mensen in hun lijst hebben staan. 
Acute minderwaardigheidscomplexen drongen zich op, "ken ik zo weinig mensen, kennen zo weinig mensen mij, heb ik eigenlijk wel vrienden?" 
Maar, volwassen als ik ben, heb ik mij hierover heen gezet en dat ik iedereen, die ook maar iets bij mij krabbelt, uitnodig, heeft hier echt, maar dan ook echt helemaal niets mee te maken. 

Toen ik ontdekte dat ik mijn 126 geschreven stukjes, die eenzaam en ongelezen op mijn computer stonden, hier ook nog eens kwijt kon in de vorm van een blog, was ik voorgoed om. 
Maar zelfs dat bracht stress mee, want tja, op je eigen computer, in je dagboeken en op losse papiertjes, vind je je eigen schrijfsels best wel leuk. Maar zo gauw ik een blog plaats op Hyves, slaat de paniek enigszins toe. "Lezen mensen het wel? , geen reactie?, tjonge zou het niet leuk zijn? vinden ze het kinderachtig, flauw, onzin ( vul maar in)" 

Enfin, u begrijpt…ieder vrij uurtje wordt tegenwoordig doorgebracht achter de computer. Is het niet om stukjes te schrijven, dan is het wel om vrienden te zoeken en bij te houden. Want bij houden is steeds moeilijker naar mate je meer 'vrienden' hebt. 
Met het zweet op mijn bovenlip, corrigeer ik mijn eigen teksten, lees teksten van anderen, plaats er een leuke opmerking bij, krabbel bij mensen iets, lees krabbels terug, bekijk foto's, filmpjes en geboortekaartjes en probeer alles bij te houden. 

Mijn liefdesleven is dood, mijn kinderen halen hun school niet meer, mijn schoonheidssalon draait nog op één klantje en ik ben psychisch een wrak. 
Op de achtergrond hoor ik mijn man iets roepen over 'scheiden', maar dat is niet erg, want ik heb nu op Hyves immers al 71 vrienden, dus alleen zal ik nooit meer zijn…… 

Liefs, Yvette

Dear mister Geert Wilders, 

Ik schrijf u deze open brief omdat ik uw angst zie en begrijp. Omdat ik zie waar u mee worstelt, namelijk hetzelfde waar veel Nederlanders mee worstelen: angst voor het onbekende. 
Het onbekende is in dit geval wel bekend, u en wij zijn bang voor de terroristische fundamentalistisch denkende mens. 
Ik vermijd bewust om hieraan te koppelen dat we het over een donker gekleurd iemand hebben, want volgens mij is Volkert van de G. toch echt blank en net zo eng. 

Met u zijn 16 miljoen Nederlanders minus een paar honderd, bang voor geweld, oorlog, en terrorisme. 16 Miljoen Nederlanders, meneer Geert Wilders. Dus de Marokaanse, Turkse, Vietnamese, Ambonese, Indonesische, Chinese, Antilliaanse en overige bevolkingsgroepen, naast ons blanke Nederlanders, zijn net zo bang hiervoor. 

Er is een handjevol mensen, die het heerlijk vinden om anderen bang te maken. 
Een handjevol mensen die zich nergens thuis voelen en die, als een soort van kleine kinderen, om negatieve aandacht vragen. 
Er is een handjevol mensen die uit diepe overtuiging ( of wij het er nu mee eens zijn of niet) vinden dat zij de wereld, middels geweld, moeten veranderen. 
Maar , meneer Geert Wilders, het overgrote deel van Nederland houdt zich liever bezig met liefde, blijdschap, vriendschap, kinderen, respect voor elkaar, muziek, dans, eten en alle andere geneugten van het leven. 

Heeft u wel eens gehoord van de uitspraak: " wat men geeft, krijg men terug? " 
Dat, meneer Wilders, is wat er gebeurd als u zich op de angst focust. 
Dan wordt de angst werkelijkheid. 
U heeft namelijk al een gevangenis om u heen gecreëerd. 
Door uw eigen uitspraken en uw focus op geweld, heeft u voortdurend met geweld te maken. U wordt immers op alle mogelijke manieren bedreigt. 
Precies dat waar u bang voor was, is gebeurd. In een andere vorm dan u had verwacht en voorspelt, maar met dezelfde gevolgen. 
U hebt uw eigen vrijheid ingeperkt en dat is eigenlijk het tegenovergestelde van wat u wilde bereiken voor ons en uzelf. 

U verwijt fundamentalisten dat zij met oogkleppen de wereld bekijken, dat doet u dus feitelijk ook. 
Maakt u dat dan ook tot een fundamentalist? 

Misschien moet u zich, in het kader van "wat u geeft, krijgt u terug", eens met liefde en compassie richten op dat grote deel van Nederland dat wel positief denkt. 
Wellicht dat we dan allemaal krijgen wat we willen; een land vol met mensen die van elkaar leren, die met elkaar samen leven en die elkaars ideeën respecteren. 

Voor jezelf opkomen

Ik ben een diesel, zoals ik dat zelf noem, ik kom langzaam op gang, in confronterende situaties. 

Ik ken verscheidene mensen om mij heen die, heel adrem, gelijk kunnen reageren op situaties, maar ik kan dat niet. 
Ik ben zo'n typisch persoon dat achteraf loopt te mopperen: "ik had dit moet zeggen, of dat moeten doen!" 
Achteraf weet ik ook precies hoe de situatie in elkaar stak, hoe, en waarom, iemand zo reageerde, maar in eerste instantie klap ik dicht. Ik klap dicht, val achterover of sta stokstijf, maar reageren? …altijd achteraf…. 

Sinds enig tijd zijn er wat dingen aan het veranderen in mijn leven. Ik ben vrienden kwijtgeraakt, waarvan ik achteraf kan zeggen dat het me heel goed doet, mij zelfs bevrijd heeft. Maar in eerste instantie was het heel pijnlijk. 
Nu kijk ik terug naar deze personen en realiseer ik mij dat ik ze al veel en veel te lang over mij heen heb laten lopen. Ik realiseer mij dat ik niet gezegd heb wat ik echt wilde zeggen. Dat ik niet mijn grenzen aan heb gegeven. Ja achteraf, maar daar heb ik nu niets meer aan.... 

Deze situaties hebben er wel toe geleidt, dat ik besloten heb om niet meer over mij heen te laten lopen. Dat ik vanaf nu gelijk op situaties wil reageren, of het in ieder geval wil proberen. 
Ik wil mijn gevoel gelijk proberen te omschrijven op het "momént suprème" 
Het is natuurlijk niet eenvoudig voor een dieseltje om een benzinemotor te worden, maar het is het zeker waard om te proberen. 

De eerste mogelijkheid om voor mijzelf op te komen, stond dan ook prompt voor de deur. 
Afgelopen weekend stond ik voor een pinautomaat te wachten op mijn beurt. Voor mij stond een jonge vrouw, type: "pittig wijffie met haar op de tanden". 
Even later kwamen er twee dames aan, waarvan ik al gauw doorhad dat het haar moeder en zus betroffen. 
Deze gingen, zorgvuldig mijn blik vermijdend, naast haar staan. 
De bedoeling was duidelijk; zij vonden blijkbaar, omdat hun zus, respectievelijk hun dochter, er al stond, dat zij ook gewoon voor mij mochten. 
Daar werd ik dus geïrriteerd van, ik sta verdorie keurig op mijn beurt te wachten in alle drukte en zij dringen voor. 

Ik heb sowieso een hekel aan mensen die voordringen, dus dit was mijn kans om mijn, zelfgekozen, nieuwe weg uit te proberen. 

Toen zij aan de beurt was geweest, draaide zij haar rug schuin naar mij toe, waardoor ik een beetje klem gezet werd, en knikte naar haar moeder om gauw te gaan pinnen. 
Hierop keek ik haar moeder vriendelijk doch standvastig aan en zei: " nou mevrouw, ik sta hier ook keurig op mijn beurt te wachten, dus u mag gewoon achter mij aan gaan!" 
Dit alles overigens met trillende benen en bonkend hart, want eng is het dus wel, dat voor jezelf opkomen! 

De dame voor mij draaide zich woest om en riep: " ach stom wijf, zij gaat dus gewoon voor!" en duwde mij aan de kant. 
De adrenaline stroomde naar mijn oren en ik zit toevallig wel op karate, dus ik laat mij echt niet opzij duwen. Ik liep om haar heen naar het apparaat, duwde haar aan de kant en zei onderwijl minachtend: " doe niet zo raar zeg, ik sta toch gewoon netjes op mijn beurt te wachten en ik laat toch ook niet al mijn vrienden fijn even voor gaan? " 
Hierop kreeg ik nog een scheldkanonnade in de trant van : " stom klerewijf, wie denk je wel niet dat je bent, je bent achterlijk" 
Maar ondertussen stond ik mooi geld te pinnen en liep ik zonder om te kijken met opgeheven hoofd weg. 

Even later, verenigd met mijn gezinnetje, liepen we verder om wat te gaan drinken. Ik trilde nog aan alle kanten, mijn hart klopte nog en de woede werd afgewisseld met een soort van angst.Angst voor "vervolging". 

Iedereen die boos mijn kant uitkeek verdacht ik ervan dat het wellicht familie of vrienden van de dame in kwestie waren. 
Ik voelde me helemaal niet meer op mijn gemak en was voortdurend aan het kijken of ik haar niet weer zag. 

En, hoewel mijn gezin reuze trots op mij was, realiseerde ik mij, dat voor jezelf opkomen niet per se betekend dat je meer zelfvertrouwen krijgt. In mijn geval gaf het eerder onzekerheid dan zelfvertrouwen. 

Dat bevreemde mij wel, ik had gedacht dat ik trots zou zijn, maar ik hou helemaal niet van dit soort confrontaties en ik voelde mij nu zelfs een beetje verdrietig. Ik kon ook niet meer echt genieten van de rest van de dag. 

Ik heb na dit debacle dan ook besloten dat "voor mijzelf opkomen" voor mij niet betekend dat ik bij iedere irritatie alles eruit hoef te gooien, daar voel ik mij namelijk helemaal niet goed bij. Ik moet het alleen doen als het heel belangrijke dingen betreft en vooral belangrijke mensen. 

Blijkbaar ben ik nu eenmaal een diesel en daar is niets mis mee. 
Het is tenslotte niet voor niets dat als je benzine in een dieselmotor gooit, dat deze dan geheid vastloopt... 

Mijn schoonzusje is op 7 oktober vorig jaar overleden. 
Ze was 33 jaar en werd getroffen door kanker. Ze heeft eigenlijk helemaal niet gevochten en dat was het meest verbazingwekkende eraan, ze leefde gewoon haar leven. 
Haar leven was echter verre van gewoon, zij stond er namelijk midden in. 
Zij was het leven, bruisend en genietend van alles.Zij genoot van mooie schoenen en tassen. 
Zij genoot van uitgaan.Zij genoot van muziek. 
Zij genoot van sporten en winnen.Zij genoot van haar vriendinnen. 
Maar het meest genoot zij van haar pas getrouwde echtgenoot, mijn broer. 

En zij bleef van dit alles, net zo hard genieten als voor het afschuwelijke nieuws. 
Ik kan mij niet herinneren dat zij ook maar één keer boos is geweest. 
Mijn schoonzusje heeft het leven van voor naar achteren, ten volle uitgebuit, en ik durf dan ook zeggen dat zij in haar 33 jaar meer geleeft heeft, dan veel mensen van 80 jaar. 

Daar houd ik mij ook aan vast, aan het feit dat zij in ieder geval alles wat mogelijk was in haar, veel te korte leven , eruit heeft gehaald. 

Zij heeft uiteindelijk 600 mensen op de been gekregen die bij haar begrafenis wilden zijn. 600 mensen die zij op de een of andere manier geraakt had. Dan ben je echt wel iemand geweest…dan ben je een liefdevol ,blij en geliefd mens geweest, en is dat niet precies wat wij allemaal willen zijn? 

Ik wilde dat jullie haar nog eens had kunnen ontmoeten…… 

Liefs, Yvette

----------------------

SUV

Ik stond laatst achter een SUV. Zo'n grote, uit de kluiten gewassen, luxe, Jeep- achtige auto. Enige jaloerse gevoelens waren absoluut aanwezig. Ik heb een tijd in een busje gereden en dat was heerlijk. Je voelt je heel prettig op die grote hoogte, met veel 'auto' om je heen. Het geeft een veilig gevoel, je hebt goed overzicht en je voelt je een beetje machtig, zo neerkijkend op de andere auto's. 
Maar zo'n SUV is daar natuurlijk het summum van, hoog, veilig, veel auto en ontzettend veel luxe. 
Helaas kan mijn budget dit niet aan en dus kan ik hier alleen maar naar kijken, wat ik deze ochtend dan ook deed. 
Het stoplicht sprong op groen en met een enorme vaart van nog geen 5 km per uur ging de SUV door de bocht, nam daarbij de rand van de stoep mee en stuiterde wat lullig verder. Met teveel aan gas en een te lage koppelingsstand probeerde de bestuurder dit alles te compenseren. Een stuk verder moest de bestuurder van deze prachtige, stoere auto parkeren. Er werd geen richting aangegeven, dus ik moest bovenop de rem. Daar heb ik ongeveer 10 minuten op staan te wachten. De bestuurder in kwestie had het parkeren ook niet echt onder de knie. Ik was nu toch wel heel benieuwd naar wie er achter het stuur zat. Ik kon er uiteindelijk langs en zag een te bruine , te blonde mevrouw, die met het zweet op haar bovenlip, probeerde om over de, te hoge, stoelen heen te kijken. Het lukte haar niet en ik zag ineens dat mijn jaloezie nergens op sloeg, want dit beeld, van deze vrouw worstelend achter het stuur was echt wat je noemt , het toppunt van SUF. 

Liefs, Yvette

----------------------

Blablabla...

Ik kreeg eerder kinderen dan mijn vriendinnen. 
En toen ik nog zwanger was werd mij subtiel, maar duidelijk, verteld dat niets zo vervelend is, als gesprekken voeren met een nieuwbakken moeder, die de hele tijd het gesprek onderbreekt om haar kind te woord te staan. 
Of hoe ergerlijk is het niet, werd mij dan verteld, dat er moeders zijn die alleen nog maar over hun kinderen konden praten…?.. pfff... alsof een kind het enige belangrijke op de wereld is. 
En natuurlijk was het totaal ongepast om je kind te voeden in openbare gelegenheden, die vrouwen waren echt de schaamte voorbij. 
Oh en dagboeken met kleine verhaaltjes, over wat je kind die dag al had geleerd?.. totaal overbodig, immers alle kinderen leren dezelfde dingen, alsof dat zo bijzonder is. 
Foto's kijken kon, als het maar bij 2 of 3 bleef en vooral niet ieder bezoek natuurlijk. 
En of ze wel of niet intelligent zouden zijn, dat was totaal oninteressant, want dat zag je wel als ze gingen studeren. 

Dus ik vermeed uiteraard om veel over mijn, toch echt geweldige kinderen, te praten. 
Ik wilde mij natuurlijk niet distantiëren van mijn vriendinnen. 
Nee, als ik een vriendin aan de telefoon had, deed ik de luier gewoon geluidloos om en hoopte dat ze het kraken van het klittenband niet zou horen. 
Ik gaf, als zij er waren, gewoon de fles i.p.v. de borst en ik bood uiteraard niet aan dat zij mijn baby best even mochten vasthouden. 

En tussen de luiers en de flessen, de boertjes en de slaapjes, probeerde ik om de kranten bij te houden. De gossipbladen werden op de wc gelezen en de nieuwsprogramma's op tv, probeerde ik s'nachts in de herhaling tijdens het voeden, nog even mee te pakken. 
Zo kon ik tijdens de telefoongesprekken dus nog altijd, fijn en quasi intelligent, meepraten. 

Uiteraard heb ik mijn kinderen ook opgevoed met het 'vooruitstrevende' idee dat mama ook nog een leven had. Dit werd mij er natuurlijk flink ingewreven door de dames. 
Dat betekende dat als mama aan de telefoon zat er niet doorheen geroepen mocht worden. 
En waren ze om niks aan het huilen? dan werden subiet op de trap gezet om daar in hun uppie verder te mogen gaan. 

Mama moest luisteren naar haar vriendinnen, die hele zware dingen in het leven meemaakte. Vriendjes die niet lief waren, collega's die aan het roddelen waren en welke kroeg nu weer 'hot' or 'not' was. 
Met het zweet op de bovenlip probeerde ik mijn kinderen op alle mogelijke manieren stil te krijgen, zodat mijn vriendinnen er vooral geen last van zouden hebben. 

Eerlijk is eerlijk, mijn vriendinnen hebben dat altijd erg gewaardeerd en gaven dat ook aan. 
"jij bent zo anders, dan andere moeders, bij jou merk je helemaal niet dat je kinderen hebt", werd er zeer blij uitgeroepen. 
En " als ik al kinderen krijg, dan doe ik precies hetzelfde!" 

Nou, de kinderen zijn er, maar hun uitspraken nakomen doen ze eigenlijk helemaal niet. 
Als ik bel, dan is er werkelijk geen goed gesprek meer mogelijk. Elke zin wordt onderbroken door een , "wacht even, K of L moet ….( vul maar in)" 
Alle wereldse zaken zijn vergeten en naar de achtergrond geschoven en ik moet ellenlange verhalen aanhoren over, hoe goed de kleintjes al zelf kunnen poepen, blokjes schuiven, of hoe grappig hun uitspraken zijn. 

Geschreven stukjes worden uitsluitend en alleen aan hun geweldig leuke kinderen gewijd. Waardoor de beroemde grijns van 'de boer met kiespijn' dan ook regelmatig op mijn gezicht gegrift staat, als ik weer een grappig verhaaltje aan moet horen over hun fantastisch leuke kind. 

Ik heb bijna een whiplash door het 'instemmend' knikken, want hun kind loopt, natuurlijk als enige, toch werkelijk enorm voor op de rest van het grut. 
Mijn ogen branden van alle foto's die ik steeds weer opnieuw moet bekijken, omdat dit kind voortbestemd is om model te worden. 
En ik heb hartpijn als ik denk aan al die uren die ik besteed heb aan hun oeverloze geklets terwijl ik die beter aan mijn eigen kinderen had kunnen besteden. 

Ik zou bijna opnieuw aan een kind beginnen, gewoon om ze terug te pakken…… 

Liefs, Yvette

---------------------

Slechte gedachten

Ik had er vandaag weer een, toen ik in mijn auto door een snelle jongen bijna van de weg werd geduwd ….een slechte gedachte. 
Ik zag voor mij hoe hij, door zijn snelheid, het kanaal in zou rijden en hoe ik luid lachend langs zou rijden . 

Ik heb ze vaak, slechte gedachten bedoel ik, en ik ben van nature eigenlijk een vredelievend mens. Ik hou zelfs heel erg van mensen, maar van sommigen helemaal niet en daar heb ik dan een heleboel minder mooie ideeën over. 

Er zijn momenten dat ik mijzelf betrap op het aanhangen van de doodstraf… en dan schrik ik ook weer van mijzelf. 
Maar toen ik bijvoorbeeld las over de moord op Theo, is mijn van Gogh, was mijn eerste gedachte toch "Ophangen die hap". En dat was ongeacht wie het gedaan had. 
Als ik lees over een kinderverkrachter denk ik "De hele handel eraf". 

En als ik eraan denk, dat een dergelijk iemand, iets met mijn familie uithaalt? Dan ben ik op mijn ergst, dan ben ik ineens voorstander van de prehistorische indiaanse martelwijzen. Waarbij ouderwets fileren en boven een mierenhoop hangen, in mijn gedachten dan bijna nog te mild zijn. 

Een jongen die een meisje in de brand steekt ?.... Terroristen die een school gijzelen?...Fundamentalisten (van welk geloof dan ook) die dood en verderf zaaien?....Een paus die homo's veroordeeld?...... Een Balkenende die ons sociale bestel naar de haaien laat gaan?.....Hooligans?...Ik weet er wel raad mee hoor,… in gedachten. 
En dan ben ik toch echt een heel vredelievend mens …. 

Wellicht is dat ook het enige, maar grote, verschil tussen hen en mij…..bij mij blijven het gelukkig alleen gedachten….. 

Liefs, Yvette